Ik kan het niet ontkennen: ik ben een fan van het kapitalisme, een vriend van de markt. Maar waar ik aan het begin van de crisis nog liefdevol de banken omarmde, is er onderhand geen sector die het zo bij mij verknald heeft als die van de fijne bankiers met hun torenhoge bonussen, marmeren panden en onontwarbare financiële constructies. Nu heb ik niets tegen hoge bonussen, ook niet tegen torenhoge. Als een bedrijf het nodig vindt om haar medewerkers miljoenen cadeau te doen wanneer ze hun werk doen, dan denk ik: is wat veel, maar moet kunnen. Maar kortsluiting ontstaat in mijn hoofd wanneer het tegenzit en de banken plotseling hun handje moeten ophouden. Moral hazard: ze speculeren ongegeneerd, investeren in waardeloze landen met een duizelingwekkende staatsschuld en als het misgaat? Betalen graag. Een idiote situatie. Een bedrijf mag ongelimiteerde winst maken en dit naar eigen inzicht besteden omdat zij een risico loopt. Als het misgaat, dan is het risico voor de onderneming en dat betekent dat het bedrijf failliet gaat. Maar niet in de wereld van de banken. Gaat een bank bijna kopje onder dan moet de bank gered. Want we gaan er allemaal aan als de banken bezwijken, tenminste dat wordt mij verteld. Too big to fail, noemt men dat. Het meest treurige is nog wel dat politici nauwelijks opgewassen zijn tegen de macht en complexiteit van de banken. Ze knikken vriendelijk tegen de banken en vragen daarna: “heeft u nog meer wensen?’ Wanneer de banken gevraagd werd om een deel van de schulden van Griekenland af te schrijven durft Gerrit Zalm het aan om –tussen de regels door- een krachtig dreigement te maken: als wij moeten afschrijven en ons kapitaal verminderd, dan zou het wel eens kunnen dat we minder geld hebben voor leningen aan het bedrijfsleven en dan staat alles stil. De arrogantie. Ga. Gewoon. Failliet.